ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤਿਪਰਾਯਣਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਾ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸਹ ਯੋषਿਤਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਸਭ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸੋਤ੍ਕृष੍ਟਹਸਿਤਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਰਮਃ
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਮੁਦਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਗੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਃ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਗਿਰਿਰ੍ਨਾਮ ਮਧ੍ਯੇ ਹੇਮਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਸੋਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੁਨਹਿਰਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਗਤਾ ਯੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਗਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤੁ ਦੇਸ਼ੋ ਵਿਸੂਰ੍ਯੋऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸੂਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਭਿਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤਪਤੇਵ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਕੱਦਸ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਥਂਚਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਵਃ। ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਨੁਕ੍ਰਾਮਤਿ ਵੈ ਗਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਸ ਹਿ ਸੋਮਗਿਰਿਰ੍ਨਾਮ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਗਮਃ। ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸੋਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੌਰਨ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਾਃ। ਅਭਾਸ੍ਕਰਮਮਰ੍ਯਾਦਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਓ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਲਈ ਇਥੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਸੂਰਜੀ, ਬੇਹੱਦ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ ਵਿਚੇਤਵ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਨੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾਈ ਰੱਖੋ।
ਤਤਃ ਕृਤਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕृਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨਿਲਾਨਲੋਪਮਾ ਵਿਦੇਹਜਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਵਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਵਾਲਾ, ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾ ਮਯਾਰ੍ਚਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਚਰਿष੍ਯਥੋਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਹਪ੍ਰਿਯਾ ਭੂਤਧਰਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰੋਗੇ।
thumb|ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੁਨਚਾਲੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੂਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਸਾਧਨੇ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਿਲਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਭੂਮੌ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾ ਨਾਮ੍ਬਰੇ ਨਾਮਰਾਲਯੇ। ਨਾਪ੍ਸੁ ਵਾ ਗਤਿਸਙ੍ਗਂ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਪੁਂਗਵ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ।
ਸਾਸੁਰਾਃ ਸਹਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਨਾਗਨਰਦੇਵਤਾਃ। ਵਿਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਸਸਾਗਰਧਰਾਧਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ — ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਹਨ।
ਗਤਿਰ੍ਵੇਗਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਲਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਕਪੇ। ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਤੇਰੀ ਚਲਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਚੁਸਤਾਈ, ਜੋਤ ਤੇ ਹਲਕਾਪਣ, ਵੱਡੇ ਕਪੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਵਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਤੇਜਸਾ ਵਾਪਿ ਤੇ ਭੂਤਂ ਨ ਸਮਂ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਦ੍ ਯਥਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸੀਤਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯ
ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਢੰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਹਨੁਮਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਬਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਯਸ਼੍ਚ ਨਯਪਣ੍ਡਿਤ
ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ੌਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਤੇ ਚਲਾਕੀ — ਇਹ ਸਭ ਹਨ, ਸਿਆਣੇ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਸਮਾਸਙ੍ਗਮਵਗਮ੍ਯ ਹਨੂਮਤਿ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਹਨੂਮਤਿ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ
ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਹੈ; ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਤਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਤਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਃ ਕਾਰ੍ਯਫਲੋਦਯਃ
ਜੋ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਤਬ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ — ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯੋਤ੍ਤਰਂ ਹਰਿਮ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥ ਇਵ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਨਾਮਾਙ੍ਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਮਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਂਤਪਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗੂਠਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਹਚਾਣ ਵਾਸਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਿਹ੍ਨੇਨ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸਂਦੇਸ਼ਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਥਯਤੀਵ ਮੇ
ਵੀਰ, ਤੇਰਾ ਨਿਸਚੈ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੁਕਮ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਵਨ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ — ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਹਰਿਣਾਂ ਮਹਦ੍ ਬਲਂ ਬਭੂਵ ਵੀਰਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਪਿਃ। ਗਤਾਮ੍ਬੁਦੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਣ੍ਡਲਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗਣੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਨੀਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਗਿਆ।