ਜਲੋਦਂ ਸਾਗਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੋਪਜਂ ਤੇਜਃ ਕृਤਂ ਹਯਮੁਖਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਜਲੋਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਨ੍ਮਹਾਵੇਗਮੋਦਨਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਨਾਦੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਗਰੌਕਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚਾਸਮਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭੂਦ੍ ਵਡਵਾਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਵਡਵਾਮੁਖ ਦੇਖ ਕੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਜਾਤਰੂਪਸ਼ਿਲੋ ਨਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇਰਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਜਾਤਰੂਪ-ਸ਼ਿਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਪਨ੍ਨਗਂ ਧਰਣੀਧਰਮ੍। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗਾ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਦਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ-ਪਤੀ ਵੇਖੋਗੇ।
ਆਸੀਨਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਦੇਵਮਨਨ੍ਤਂ ਨੀਲਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਦੇਵਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਃ ਕੇਤੁਸ੍ਤਾਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਵਿਰਾਜਤਿ ਸਵੇਦਿਕਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਕृਤਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤਤਃ ਪਰਂ ਹੇਮਮਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦਯਪਰ੍ਵਤਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਉਦੇ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਰ੍ਦਿਵਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਜਾਤਰੂਪਮਯੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਤਿ ਸਵੇਦਿਕਾ
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀ, ਚੌਕ ਸਮੇਤ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸੌਮਨਸਂ ਨਾਮ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸੌਮਨਸ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ਼ਿਖਰੇ ਮੇਰੋਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਦृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਤਨ੍ਮਹੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਧੇਰੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈਖਾਨਸਾ ਨਾਮ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਦ੍ਵੀਪਃ ਪੁਰੋ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਮਪਿ
ਇਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਟਾਪੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇषੁ ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਰਾਵਣਃ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਗਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਸਮੇਤ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਢੂੰਢੋ।
ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਵਿष੍ਟਾ ਤੇਜਸਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਚ। ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਦਿਗੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇषੁ ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ। ਰਾਵਣਃ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਗਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੱਭੋ।
ਤਤਃ ਪਰਮਗਮ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦਿਕ੍ਪੂਰ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵृਤਾ। ਰਹਿਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਦृਸ਼੍ਯਾ ਤਮਸਾਵृਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਕ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਨਦੀषੁ ਚ। ਯੇ ਚ ਨੋਕ੍ਤਾ ਮਯੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਵਿਚੇਯਾ ਤੇषੁ ਜਾਨਕੀ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਵੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਅਭਾਸ੍ਕਰਮਮਰ੍ਯਾਦਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਵਾਨਰੋ, ਇਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਕ ਐਸਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਦ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਨਿਲਯਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਮਾਸੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮੁਦਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸਨ੍ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਧਿਗਮ੍ਯ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਰਹੋ; ਜੇ ਰਹੋਗੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਂ ਵਨषਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਨਿਪੁਣੇਨ ਵਾਨਰਾਃ। ਅਵਾਪ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਰਘੁਵਂਸ਼ਜਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਿष੍ਯਥ
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੰਗਾਲ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓਗੇ।
thumb|ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਚਾਲੀ-ਇਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਾਲੀ-ਇਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਵਾਨਰਂ ਬਲਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਨੀਲਮਗ੍ਨਿਸੁਤਂ ਚੈਵ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਸੁਤਂ ਚੈਵ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਾਰਿਂ ਚ ਸ਼ਰਗੁਲ੍ਮਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਗਜਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਵਯਂ ਸੁषੇਣਂ ਵृषਭਂ ਤਥਾ
ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਸ਼ਰਾਰੀ, ਸ਼ਰਗੁਲਮ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਚੈਵ ਸੁषੇਣਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਉਲ੍ਕਾਮੁਖਮਨਙ੍ਗਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸੁਤਾਵੁਭੌ
ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਵਿਵਿਦ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਉਲਕਾਮੁਖ, ਅਨੰਗ ਅਤੇ ਹੂਤਾਸ਼ਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਕਪਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੇਗਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਾਣਕਾਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।