ਪਰਿਕੀਰ੍ਣੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਯਾਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋऽਭਵਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲਕੀ 'ਚੋਂ ਉਤਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ। ਤਟਾਕਮਿਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਕੁਡ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਕੌਂਪਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਣ ਕਰਦੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿषੀਦੇਤਿ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾਓ।'
ਨਿषਣ੍ਣਂ ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤਃ। ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਕਾਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵੀਰ ਸ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਤਥਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ,
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਉਦ੍ਯੋਗਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ
ਰਾਜਾ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਪਿਙ੍ਗੇਸ਼ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ, ਪਿੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ। ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵੀ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਮੁੜ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਭ੍ਰਾਤੁਸ਼੍ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਕृਤਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਹਿ ਦੂषਕਃ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।'
ਏਤੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਬਲਿਨਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
'ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਕਾਨ੍ਤਾਰਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਾਮਭਿਜ੍ਞਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
'ਰਾਘਵ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ ਰਿੱਛ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।'
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਥਿ ਰਾਘਵ
'ਰਾਘਵ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੋਟਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਅਯੁਤੈਸ਼੍ਚਾਵृਤਾ ਵੀਰ ਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ
'ਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਅਰ੍ਬੁਦੈਰਰ੍ਬੁਦਸ਼ਤੈਰ੍ਮਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਰ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
'ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਰਬੁਦਾਂ, ਅਰਬੁਦਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਆਖਰੀ ਟੋਲੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਨ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਮੇਘਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮੇਰੁਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕृਤਾਲਯਾਃ
'ਰਾਜਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ 'ਤੇ ਵਸਦੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।'
ਤੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਾਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣਗੇ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਯ ਨਿਦੇਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਬਭੂਵ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤੁਲ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨਤਾਲੀਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰ੍षਤੇ ਵਰ੍षਂ ਨ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਸੌ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਤਿਮਿਰਂ ਨਭਃ
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮੀਂਹ ਪਾਉਣਾ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਰਜਨੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਵਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵੇਦ੍ ਯਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਮਨ, ਤੇਰਾ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੁਗਰੀਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਨਾਥਃ ਸਖੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜੇਤਾਸ੍ਮਿ ਸਕਲਾਨਰੀਨ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਮੇ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ। ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਲੋਮੀਮਨੁਹ੍ਲਾਦੋ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਨੁਹਲਾਦ ਨੇ ਪੌਲੋਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨਚਿਰਾਤ੍ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪੌਲੋਮ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਿਵਾਰਿਹਾ
ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਰਜਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ। ਉष੍ਣਤੀਵ੍ਰਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋਸ਼੍ਛਾਦਯਦ੍ ਗਗਨੇ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਂਛਾਦਿਤਾ ਭੂਮਿਰਸਂਖ੍ਯੇਯੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ।