ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਸਨੇ ਮਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਚੱਲੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋषਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਹਰਿਵਰਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮੁਦਾਹਰਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਯੁਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆਓ!' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਬਾਂਦਰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਜਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ ਵਾਨਰਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਬਾਂਦਰੋ, ਮੇਰੀ ਪਲਕੀਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ! ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ
ਸਮੁਪਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਤਾਮੁਪਸ੍ਥਾਪਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਪਲਕੀਨ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਲਕੀਨ ਆਈ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਾਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹੋ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਰੁਰੋਹ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਈ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਧੂਯਮਾਨੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਂਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਲਾਂ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਿੰਘ-ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸ ਵਾਨਰਸ਼ਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ-ਸ਼ਾਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਕੀਰ੍ਣੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਯਾਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋऽਭਵਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲਕੀ 'ਚੋਂ ਉਤਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ। ਤਟਾਕਮਿਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਕੁਡ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਕੌਂਪਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਣ ਕਰਦੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿषੀਦੇਤਿ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾਓ।'
ਨਿषਣ੍ਣਂ ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤਃ। ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਕਾਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵੀਰ ਸ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਤਥਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ,
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਉਦ੍ਯੋਗਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ
ਰਾਜਾ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਪਿਙ੍ਗੇਸ਼ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ, ਪਿੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ। ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵੀ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਮੁੜ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਭ੍ਰਾਤੁਸ਼੍ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਕृਤਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਹਿ ਦੂषਕਃ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।'
ਏਤੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਬਲਿਨਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
'ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਕਾਨ੍ਤਾਰਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਾਮਭਿਜ੍ਞਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
'ਰਾਘਵ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ ਰਿੱਛ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।'
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਥਿ ਰਾਘਵ
'ਰਾਘਵ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕੋਟਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਅਯੁਤੈਸ਼੍ਚਾਵृਤਾ ਵੀਰ ਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ
'ਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਅਰ੍ਬੁਦੈਰਰ੍ਬੁਦਸ਼ਤੈਰ੍ਮਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਰ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
'ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਰਬੁਦਾਂ, ਅਰਬੁਦਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਆਖਰੀ ਟੋਲੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਨ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਮੇਘਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮੇਰੁਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕृਤਾਲਯਾਃ
'ਰਾਜਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ 'ਤੇ ਵਸਦੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।'
ਤੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਾਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣਗੇ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਯ ਨਿਦੇਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਬਭੂਵ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤੁਲ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।