ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ। ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਵਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਂਚੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯੂਥਾਨਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਤੁ ਤੇਨ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕਪਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੜ-ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ:
ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸृਤਾਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਸਨਾਦੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਅਠਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਯਨਮੁਪਾਹृਤਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਲਏ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰੀਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭੀਮਬਲਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ:
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ ਯਦਿ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਰੋਚਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਸੱਜਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਚੱਲੀਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ,
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਸਨੇ ਮਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਚੱਲੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋषਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਹਰਿਵਰਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮੁਦਾਹਰਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਯੁਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆਓ!' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਬਾਂਦਰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਜਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ ਵਾਨਰਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਬਾਂਦਰੋ, ਮੇਰੀ ਪਲਕੀਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ! ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ
ਸਮੁਪਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਤਾਮੁਪਸ੍ਥਾਪਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਪਲਕੀਨ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਲਕੀਨ ਆਈ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਾਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹੋ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਰੁਰੋਹ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਈ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਧੂਯਮਾਨੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਂਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਲਾਂ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਿੰਘ-ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸ ਵਾਨਰਸ਼ਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ-ਸ਼ਾਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਕੀਰ੍ਣੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਯਾਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋऽਭਵਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲਕੀ 'ਚੋਂ ਉਤਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ। ਤਟਾਕਮਿਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਕੁਡ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਕੌਂਪਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਣ ਕਰਦੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿषੀਦੇਤਿ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾਓ।'
ਨਿषਣ੍ਣਂ ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤਃ। ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਕਾਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵੀਰ ਸ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਤਥਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨਿषੇਵਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ,
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਉਦ੍ਯੋਗਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ
ਰਾਜਾ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਪਿਙ੍ਗੇਸ਼ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ, ਪਿੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ। ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: