ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਕੇਸਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਤਤਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮਨ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਸਮਾਨਾਨਾਂ ਭੀਮਾਨਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਨਰਕੋਟੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਤਨ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਗਲ ਵਰਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵੇਲਾਨਿਲਯਾਸ੍ਤਮਾਲਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਰਿਕੇਲਾਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਗਹ੍ਵਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਾਨਰੀ ਸੇਨਾ ਪਿਬਨ੍ਤੀਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਿਤੁਂ ਯਾਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਤੇ ਵੀਰਾ ਹਿਮਵਚ੍ਛੈਲੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਾਨਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਗਏ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਰਾ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਨਸ੍ਤੋषੋ ਬਭੂਵ ਸੁਮਨੋਰਮਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਨਨਿਸ੍ਯਨ੍ਦਜਾਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ।
ਤਦਨ੍ਨਸਮ੍ਭਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਫਲਮੂਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਕृਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਸਂ ਭਵਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗृਹੁਰ੍ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ। ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਵਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਂਚੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯੂਥਾਨਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਤੁ ਤੇਨ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕਪਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੜ-ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ:
ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸृਤਾਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਸਨਾਦੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਅਠਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਯਨਮੁਪਾਹृਤਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਲਏ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰੀਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭੀਮਬਲਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ:
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ ਯਦਿ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਰੋਚਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਸੱਜਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਚੱਲੀਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ,
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਸਨੇ ਮਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਚੱਲੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋषਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਹਰਿਵਰਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮੁਦਾਹਰਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਯੁਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆਓ!' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਬਾਂਦਰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਜਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ ਵਾਨਰਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਬਾਂਦਰੋ, ਮੇਰੀ ਪਲਕੀਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ! ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ
ਸਮੁਪਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਤਾਮੁਪਸ੍ਥਾਪਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਪਲਕੀਨ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਲਕੀਨ ਆਈ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਾਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹੋ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਰੁਰੋਹ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਈ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਧੂਯਮਾਨੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਂਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਲਾਂ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਿੰਘ-ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸ ਵਾਨਰਸ਼ਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ-ਸ਼ਾਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।