ਅਹੋਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੇ ਚ ਨਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ। ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਰਾਜ-ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਕਪਿਸਿਂਹਾਨਾਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਮਮ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਿੰਘ-ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮੇਘਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਦਿਤਃ
ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ।
ਤੇ ਗਤਿਜ੍ਞਾ ਗਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਃ। ਆਨਯਨ੍ਤੁ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸ਼ਾਸਨਾਨ੍ਮਮ
ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਵਚਃ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਜ੍ਯੋਤਿਰਧ੍ਵਗਾਃ। ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਪ੍ਰਹਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਰਯਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਪੰਛੀਆਂ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਗਿਰਿषੁ ਵਨੇषੁ ਚ ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ। ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਮਹੇਤੋਰਚੋਦਯਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋਪਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇऽਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਃ। ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਰਤਾਃ। ਸਂਤਪ੍ਤਹੇਮਵਰ੍ਣਾਭਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੋਟ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਚ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਕੇਸਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਤਤਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮਨ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਸਮਾਨਾਨਾਂ ਭੀਮਾਨਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਨਰਕੋਟੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਤਨ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਗਲ ਵਰਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵੇਲਾਨਿਲਯਾਸ੍ਤਮਾਲਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਰਿਕੇਲਾਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਗਹ੍ਵਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਾਨਰੀ ਸੇਨਾ ਪਿਬਨ੍ਤੀਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਿਤੁਂ ਯਾਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਤੇ ਵੀਰਾ ਹਿਮਵਚ੍ਛੈਲੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਾਨਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਗਏ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਰਾ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਨਸ੍ਤੋषੋ ਬਭੂਵ ਸੁਮਨੋਰਮਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਨਨਿਸ੍ਯਨ੍ਦਜਾਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ।
ਤਦਨ੍ਨਸਮ੍ਭਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਫਲਮੂਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਕृਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਸਂ ਭਵਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗृਹੁਰ੍ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ। ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਵਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਂਚੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯੂਥਾਨਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਤੁ ਤੇਨ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕਪਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੜ-ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ:
ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸृਤਾਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਸਨਾਦੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਅਠਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਯਨਮੁਪਾਹृਤਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਲਏ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰੀਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭੀਮਬਲਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ:
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ ਯਦਿ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਰੋਚਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਸੱਜਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਚੱਲੀਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ,