ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਹਿਮਵਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਚ। ਮਨ੍ਦਰੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼ਿਖਰੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ੈਲੇषੁ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਹੇਂਦਰ, ਹਿਮਵਤ, ਵਿਂਧਿਆ, ਕੈਲਾਸ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਪਾਂਡੂਸ਼ਿਖਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ—
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੇ ਦਿਸ਼ਿ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ—
ਆਦਿਤ੍ਯਭਵਨੇ ਚੈਵ ਗਿਰੌ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਸਂਨਿਭੇ। ਪਦ੍ਮਾਚਲਵਨਂ ਭੀਮਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਦਮਾਚਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵਸਦੇ ਹਨ—
ਅਞ੍ਜਨਾਮ੍ਬੁਦਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹੌਜਸਃ। ਅਞ੍ਜਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਚੈਵ ਯੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਜੋ ਅੰਜਨ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਬਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ—
ਮਹਾਸ਼ੈਲਗੁਹਾਵਾਸਾ ਵਾਨਰਾਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾਃ। ਮੇਰੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਧੂਮ੍ਰਗਿਰਿਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਧੂਮਰਗਿਰੀ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ ਯੇ ਮਹਾਰੁਣੇ। ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਮਧੁ ਮੈਰੇਯਂ ਭੀਮਵੇਗਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਧ ਤੇ ਮੈਰਿਆ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਹਨ—
ਵਨੇषੁ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯੇषੁ ਸੁਗਨ੍ਧਿषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ। ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵੱਡੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਪਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਸਦੇ ਹਨ—
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਾਮਦਾਨਾਦਿਭਿਃ ਕਲ੍ਪੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਮਝਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੇ ਚ ਮਯਾऽऽਜ੍ਞਾਤਾ ਮਹਾਜਵਾਃ। ਤ੍ਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਭੇਜ।
ਯੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮੇषੁ ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਇਹਾਨਯਸ੍ਵ ਤਾਨ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਨਰ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਲਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਅਹੋਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੇ ਚ ਨਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ। ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਰਾਜ-ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਕਪਿਸਿਂਹਾਨਾਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਮਮ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਿੰਘ-ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮੇਘਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਦਿਤਃ
ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ।
ਤੇ ਗਤਿਜ੍ਞਾ ਗਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਃ। ਆਨਯਨ੍ਤੁ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸ਼ਾਸਨਾਨ੍ਮਮ
ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਵਚਃ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਜ੍ਯੋਤਿਰਧ੍ਵਗਾਃ। ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਪ੍ਰਹਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਰਯਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਪੰਛੀਆਂ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਗਿਰਿषੁ ਵਨੇषੁ ਚ ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ। ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਮਹੇਤੋਰਚੋਦਯਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋਪਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇऽਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਃ। ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਰਤਾਃ। ਸਂਤਪ੍ਤਹੇਮਵਰ੍ਣਾਭਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੋਟ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਚ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਕੇਸਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਤਤਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮਨ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਸਮਾਨਾਨਾਂ ਭੀਮਾਨਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਨਰਕੋਟੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਤਨ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਗਲ ਵਰਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵੇਲਾਨਿਲਯਾਸ੍ਤਮਾਲਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਰਿਕੇਲਾਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਗਹ੍ਵਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਾਨਰੀ ਸੇਨਾ ਪਿਬਨ੍ਤੀਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਿਤੁਂ ਯਾਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਤੇ ਵੀਰਾ ਹਿਮਵਚ੍ਛੈਲੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਾਨਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਗਏ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਰਾ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਨਸ੍ਤੋषੋ ਬਭੂਵ ਸੁਮਨੋਰਮਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਨਨਿਸ੍ਯਨ੍ਦਜਾਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ।
ਤਦਨ੍ਨਸਮ੍ਭਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਫਲਮੂਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਕृਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਸਂ ਭਵਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗृਹੁਰ੍ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲਏ।