ਘृਤਾਚ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਅਹੋऽਮਨ੍ਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਸ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਕਾਲਂ ਕਾਲਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯਃ ਪृਥਗ੍ਜਨਃ
ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਦੇਹਧਰ੍ਮਗਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਅਵਿਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮੇषੁ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ; ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਰੋषਵਸ਼ਂ ਤਾਤ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਰ੍ਥਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਪੂਰੀ ਸਮਝੇ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਨ ਰੋषਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਵਰਗੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਹਿਤਾ। ਮਹਾਨ੍ ਰੋषਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਂਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਯਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਜੋ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਿਰਮਲ।
ਰੁਮਾਂ ਮਾਂ ਚਾਙ੍ਗਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਪਸ਼ੂਨਿ ਚ। ਰਾਮਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਰਾਮਾ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰੁਮਾ, ਮੈਨੂੰ, ਅੰਗਦ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਸਮਾਨੇष੍ਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵਮ੍। ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਮਿਵ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕਿਲ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਯੁਤਾਨਿ ਚ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵੀ ਹਨ।
ਅਹਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰਾਵਣੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯੇਨ ਸਾ ਮੈਥਿਲੀ ਹृਤਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤੁਮਸਹਾਯੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ।
ਏਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ ਵਾਲੀ ਸ ਹ੍ਯਭਿਜ੍ਞੋ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਗਮਸ੍ਤੁ ਨ ਮੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਆਨੇਤੁਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਲਿਆਉਣਗੇ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਯਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕृਤਾ ਸੁਸਂਸ੍ਥਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪੁਰਾ ਯਥਾ। ਅਦ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ऋਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮੁਪਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਹਿ ਕੋਪਮਰਿਂਦਮ। ਕੋਟ੍ਯੋऽਨੇਕਾਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕਪੀਨਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਾਮ੍
ਅੱਜ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿੱਛ-ਵਾਨਰ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੰਬੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਬੇਅੰਤ ਕਰੋੜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਆਉਣਗੇ।
ਤਵ ਹਿ ਮੁਖਮਿਦਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸਮੇ ਨਯਨੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ। ਹਰਿਵਰਵਨਿਤਾ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਥਮਭਯਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
thumb|षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਰਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਮृਦੁਸ੍ਵਭਾਵਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯੇ ਹਰਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਤ੍ ਸੁਮਹਤ੍ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਵਾਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਗਈ ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਐਸਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕਣ੍ਠਗਤਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਮਹਤ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਮਦਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭੀਮਬਲਂ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਭੀਮ ਬਾਹੁ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਰਾਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਮੇਰੀ ਚਮਕ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੇਵਤੁਲ ਰਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਉਪਕਾਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ?
ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਹਾਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਯਾ ਰਾਘਵਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸਹਾਯਕृਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਗਿਰਿਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਦਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਮਾਣਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਸਸ਼ੈਲਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਕਿਂ ਨੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਗਚ੍ਛਤੋ ਰਾਵਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈਰਿਣਂ ਸਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਦ ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੱਲੇਗਾ।
ਯਦਿ ਕਿਂਚਿਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਵਾ। ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਭਵਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਸੁਗਰੀਵ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।