ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਉਪਕਾਰਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਲਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੋऽਹਂ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਉਪਕਾਰੇਣ ਵੀਰੋ ਹਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਅਕृਤਜ੍ਞੋऽਪ੍ਰਤਿਕृਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਂ ਮਨਃ
ਵੀਰ ਮਨੁੱਖ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਅਪ੍ਰਤਿ-ਕਰਤਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਸਤ੍ਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਭਿਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ ਤਵ ਸਰ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦ੍ਧਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਮਿਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਜਲਪ੍ਰਪਾਤਂ ਰਿਪੁਨਿਗ੍ਰਹੇ ਧृਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਇਹ ਵਰਖਾ ਸਹਿਣ ਕਰੋ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਡਟੇ ਰਹੋ।
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਣਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਗਤਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਬਲਾਹਕਮ੍। ਸਾਰਸਾਕੁਲਸਂਘੁष੍ਟਂ ਰਮ੍ਯਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕਾਂਜਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮਨ੍ਦਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਾਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮੇਕਾਨ੍ਤਗਤਮਾਨਸਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਰ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰਤਂ ਸਦਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਨੋਰਥਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਮਭਿਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਚਾਪਿ ਸਮੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍। ਵਿਹਰਨ੍ਤਮਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਿਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਨ੍ਯਸ੍ਤਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮਨਵੇਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਰਾਜ੍ਯਸਂਦੇਹਂ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਮਨ-ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਧਨ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹੇਤੁਮਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਵਾਕ੍ਯਵਿਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਹਰੀਸ਼ਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਾਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਤੇ ਤਰਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਹਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਸਾਮਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਨੀਤਿਮਤ੍। ਪ੍ਰਣਯਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਹਿਤਕਾਰੀ, ਸੱਚੀਆਂ, ਲਾਭਦਾਇਕ, ਧਰਮ ਤੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਕਹੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਲੀ ਸ਼੍ਰੀਰਭਿਵਰ੍ਧਿਤਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਯਸ਼ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹਃ ਸ਼ੇषਸ੍ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਯੋ ਹਿ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸਤਤਂ ਸਾਧੁ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਬਾਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਧਤੇ। ਯਸ੍ਯ ਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭੂਮਿਪ। ਸਮਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਦਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਾਜ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਸਜ਼ਾ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਇਕ-ਜੋੜ ਹਨ; ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵृਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਥਿ ਨਿਰਤ੍ਯਯੇ। ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਭਿਨੀਤਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਕੰਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸੋऽਨਰ੍ਥੈਰ੍ਨਾਵਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਗੜਬੜੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਹਿ ਕਾਲਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤੋऽਪ੍ਯਰ੍ਥਾਨ੍ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਦਿਦਂ ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਨਃ ਕਾਲਾਤੀਤਮਰਿਂਦਮ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਜੇ ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਾਸਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਕਾਲਮਤੀਤਂ ਤੇ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਕਾਲਵਿਤ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਪਿ ਸ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ ਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਹੇਤੁਃ ਸ੍ਫੀਤਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ। ਅਪ੍ਰਮੇਯਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਗੁਣੈਃ
ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਵਧਦੇ ਕੁਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਤਵ। ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਕਰ। ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ।
ਨਹਿ ਤਾਵਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਤਸ਼੍ਚੋਦਨਾਦृਤੇ। ਚੋਦਿਤਸ੍ਯ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਕਾਲਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਕੋਈ ਕੰਮ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਅਕਰ੍ਤੁਰਪਿ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਤਾ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਚ ਵਧੇਨ ਚ
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਤਿਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਨਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਜ੍ਞਾਯਾਂ ਕਿਂ ਨੁ ਸਜ੍ਜਸੇ
ਹਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ; ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁਕਦਾ ਹੈਂ?
ਕਾਮਂ ਖਲੁ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਨ੍। ਵਸ਼ੇ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਦਾਸਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾ-ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਾਵਿਸ਼ਂਕੇਨ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਮ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੋਜੋ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਸੁਰਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਿਮਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?