ਤੀਰਜੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਭਾਤਿ ਨਾਨਾਰੂਪੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਸਨਾਭਰਣੋਪੇਤਾ ਪ੍ਰਮਦੇਵਾਭ੍ਯਲਂਕृਤਾ
ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਹਾਗਣ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਨਾਦਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਏਕੈਕਮਨੁਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਰਲਂਕृਤਾ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਹਰ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ।
ਪੁਲਿਨੈਰਤਿਰਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਾਤ੍ਯੇषਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਰੇਤਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਨਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਭਾਤਿਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਕ੍ਵਚਿਦਾਭਾਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੁਮੁਦਕੁਡ੍ਮਲੈਃ
ਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਲਾਲ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਸ਼ਤੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾ ਬਰ੍ਹਿਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਰਮਣੀਯਾ ਨਦੀ ਸੌਮ੍ਯ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਨਿषੇਵਿਤਾ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੈਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਦੀ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਚਨ੍ਦਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਃ ਸੁਰੁਚਿਰਾ ਇਵ। ਕਕੁਭਾਨਾਂ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨਸੈਵੋਦਿਤਾਃ ਸਮਮ੍
ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਹਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਹੋ ਸੁਰਮਣੀਯੋऽਯਂ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ। ਦृਢਂ ਰਂਸ੍ਯਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਧ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਵਸਾਵਹੇ
ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਸੁਹਣਾ ਹੈ ਇਹ ਥਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਾਂਗੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤਸ਼੍ਚ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਸਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇੱਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਹੈ — ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਜੰਗਲ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕਪਿਵਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਨ੍ਦਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ, ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਬਹੁਦृਸ਼੍ਯਦਰੀਕੁਞ੍ਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨੇ ਹਨ, ਰਹਿ ਗਏ।
ਸੁਸੁਖੇ ਹਿ ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿ ਧਰਣੀਧਰੇ। ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਤਿਰਲ੍ਪਾਪਿ ਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਕਈ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਹृਤਾਂ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰਤਃ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍। ਉਦਯਾਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਰਨ ਵੇਖ ਕੇ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਨ ਤਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਸ਼ਯਨਂ ਗਤਮ੍। ਤਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਬਾष੍ਪੋਪਹਤਚੇਤਨਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੌਣ ਲਈ ਪੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ੋਚਮਾਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਮ੍। ਤੁਲ੍ਯਦੁਃਖੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਲਂ ਵੀਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੋਚਤੋ ਹ੍ਯਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰੋ ਲੋਕੇ ਭਵਾਨ੍ ਦੇਵਪਰਾਯਣਃ। ਆਸ੍ਤਿਕੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸਾਯੀ ਚ ਰਾਘਵ
ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਆਸਥਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਨ ਹ੍ਯਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਜਿਹ੍ਮਕਾਰਿਣਮ੍
ਬਿਨਾ ਨਿਸਚੇ ਦੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਯ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਸ੍ਥਿਰੀਕੁਰੁ। ਤਤਃ ਸਪਰਿਵਾਰਂ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਸਾਗਰਵਨਾਚਲਾਮ੍। ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਹਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਤਤਃ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਸਿ
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ; ਹੁਣ ਬਰਸਾਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਖਲੁ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯੇ। ਦੀਪ੍ਤੈਰਾਹੁਤਿਭਿਃ ਕਾਲੇ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਰਾਘਵਃ ਸੁਹृਦਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਦਨੁਰਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਬਚਨ ਇੱਕ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਲਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ।
ਏष ਸ਼ੋਕਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਵਸਾਦਕਃ। ਵਿਕ੍ਰਮੇष੍ਵਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਗਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਟੱਲ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਚਨੇ ਤਵ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਪਕਾਰੇਣ ਵੀਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਅਕृਤਜ੍ਞੋऽਪ੍ਰਤਿਕृਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਂ ਮਨਃ
ਵੀਰ ਮਦਦ ਦਾ ਬਦਲਾ ਚੁਕਾਉਣ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਕ੍ਰਿਤਜਨਤਾ ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਨਾ ਚੁਕਾਉਣਾ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਭਿਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬਚਨ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਭ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ ਤਵ ਸਰ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਤੁ ਵਾਨਰਃ। ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਮਿਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਜਲਪ੍ਰਪਾਤਂ ਰਿਪੁਨਿਗ੍ਰਹੇ ਧृਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਜਾ; ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਸ਼ਰਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਇਹ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਲੈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਰਹੁ।
ਨਿਯਮ੍ਯ ਕੋਪਂ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਾਸਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਮਯਾ ਸਹ। ਵਸਾਚਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮृਗਰਾਜਸੇਵਿਤੇ ਸਂਵਰ੍ਤਯਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲੈ; ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਅਠਵੀਂਸਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਠਵੀਂਸਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।