ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਲਤਾਯੁਤਮ੍। ਨਾਨਾਵਿਹਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਮਯੂਰਵਰਨਾਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਤੇ ਮੋਹਕ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਾਲਤੀਕੁਨ੍ਦਗੁਲ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੁਵਾਰੈਃ ਸ਼ਿਰੀषਕੈਃ। ਕਦਮ੍ਬਾਰ੍ਜੁਨਸਰ੍ਜੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇਹ ਜੈਸਮਿਨ, ਕੁੰਦ, ਸਿੰਦੂਵਾਰ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਕਦੰਬ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਮਣ੍ਡਿਤਾ। ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਗੁਹਾਯਾ ਨੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਡੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਪ੍ਰਾਗੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣੇ ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਹਾ ਸਾਧੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੈਵੋਨ੍ਨਤਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨਿਵਾਤੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਢਲਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਗੁਹਾਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਲਾ ਸਮਤਲਾ ਸ਼ਿਵਾ। ਕृष੍ਣਾ ਚੈਵਾਯਤਾ ਚੈਵ ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਾ
ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ, ਇਕ ਸਮਤਲ ਤੇ ਸੁਭਾਅਵਨ ਕਾਲੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਚਟਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਦਂ ਤਾਤ ਪਸ਼੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਮਮ੍ਭੋਧਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਮਪਿ ਦਿਸ਼ਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇਕ ਚੋਟੀ ਖੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਵਾਹਿਨੀਂ ਚੈਵ ਨਦੀਂ ਭृਸ਼ਮਕਰ੍ਦਮਾਮ੍। ਗੁਹਾਯਾਃ ਪਰਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮਿਵ
ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨੈਸ੍ਤਿਲਕੈਃ ਸਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਪਦ੍ਮਕੈਃ ਸਰਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੰਦਲ, ਤਿਲਕ, ਸਾਲ, ਤਮਾਲ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ, ਕਮਲ, ਸਰਲ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਾਨੀਰੈਸ੍ਤਿਮਿਦੈਸ਼੍ਚੈਵ ਬਕੁਲੈਃ ਕੇਤਕੈਰਪਿ। ਹਿਨ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਿਨਿਸ਼ੈਰ੍ਨੀਪੈਰ੍ਵੇਤਸੈਃ ਕृਤਮਾਲਕੈਃ
ਵਾਨੀਰ, ਤਿਮਿਦ, ਬਕੁਲ, ਕੇਤਕ, ਹਿੰਤਾਲ, ਤਿਨਿਸ਼, ਨੀਪ ਤੇ ਵੇਤਸ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਤੀਰਜੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਭਾਤਿ ਨਾਨਾਰੂਪੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਸਨਾਭਰਣੋਪੇਤਾ ਪ੍ਰਮਦੇਵਾਭ੍ਯਲਂਕृਤਾ
ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਹਾਗਣ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਨਾਦਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਏਕੈਕਮਨੁਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਰਲਂਕृਤਾ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਹਰ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ।
ਪੁਲਿਨੈਰਤਿਰਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਾਤ੍ਯੇषਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਰੇਤਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਨਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਭਾਤਿਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਕ੍ਵਚਿਦਾਭਾਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੁਮੁਦਕੁਡ੍ਮਲੈਃ
ਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਲਾਲ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਸ਼ਤੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾ ਬਰ੍ਹਿਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਰਮਣੀਯਾ ਨਦੀ ਸੌਮ੍ਯ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਨਿषੇਵਿਤਾ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੈਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਦੀ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਚਨ੍ਦਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਃ ਸੁਰੁਚਿਰਾ ਇਵ। ਕਕੁਭਾਨਾਂ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨਸੈਵੋਦਿਤਾਃ ਸਮਮ੍
ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਹਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਹੋ ਸੁਰਮਣੀਯੋऽਯਂ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ। ਦृਢਂ ਰਂਸ੍ਯਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਧ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਵਸਾਵਹੇ
ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਸੁਹਣਾ ਹੈ ਇਹ ਥਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਾਂਗੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤਸ਼੍ਚ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਸਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇੱਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਹੈ — ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਜੰਗਲ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕਪਿਵਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਨ੍ਦਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ, ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਬਹੁਦृਸ਼੍ਯਦਰੀਕੁਞ੍ਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨੇ ਹਨ, ਰਹਿ ਗਏ।
ਸੁਸੁਖੇ ਹਿ ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿ ਧਰਣੀਧਰੇ। ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਤਿਰਲ੍ਪਾਪਿ ਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਕਈ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਹृਤਾਂ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰਤਃ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍। ਉਦਯਾਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਰਨ ਵੇਖ ਕੇ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਨ ਤਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਸ਼ਯਨਂ ਗਤਮ੍। ਤਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਬਾष੍ਪੋਪਹਤਚੇਤਨਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੌਣ ਲਈ ਪੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ੋਚਮਾਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਮ੍। ਤੁਲ੍ਯਦੁਃਖੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਲਂ ਵੀਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੋਚਤੋ ਹ੍ਯਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰੋ ਲੋਕੇ ਭਵਾਨ੍ ਦੇਵਪਰਾਯਣਃ। ਆਸ੍ਤਿਕੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸਾਯੀ ਚ ਰਾਘਵ
ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਆਸਥਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਨ ਹ੍ਯਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਜਿਹ੍ਮਕਾਰਿਣਮ੍
ਬਿਨਾ ਨਿਸਚੇ ਦੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਯ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਸ੍ਥਿਰੀਕੁਰੁ। ਤਤਃ ਸਪਰਿਵਾਰਂ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਸਾਗਰਵਨਾਚਲਾਮ੍। ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਹਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਤਤਃ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਸਿ
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ; ਹੁਣ ਬਰਸਾਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।