ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਯੋਗੇ ਨਾਪਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ੍ਵਭਾਵੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਲੋਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਨ ਕਾਲਃ ਕਾਲਮਤ੍ਯੇਤਿ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਬਨ੍ਧੁਤ੍ਵਂ ਨ ਹੇਤੁਰ੍ਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਨ ਮਿਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਾਰਣਂ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਵਸ਼ਃ
ਸਮਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ। ਨਾ ਦੋਸਤੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ — ਇਹ ਸਭ ਸਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਤੁ ਕਾਲਪਰੀਣਾਮੋ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਤਾ। ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਕਾਲਕ੍ਰਮਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਸੱਚਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝੇ। ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਾਲੀ ਗਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਫਲਮ੍। ਸਾਮਦਾਨਾਰ੍ਥਸਂਯੋਗੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਥੋਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਸਂਯੋਗਾਜ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਰਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਜਕੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਨਿਯਤਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਾਂ ਗਤੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ—ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਵਚਨਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਵਦਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਗਤਚੇਤਸਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਤਾਰਾਙ੍ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਵਾਲਿਨੋ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਗ੍ਰੀਵ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ।
ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਚਨ੍ਦਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਾਲਿਸਂਸ੍ਕਾਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੁਕਮ ਕਰ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਲਿਆਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਦੀਨਂ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗਦਂ ਦੀਨਚੇਤਸਮ੍। ਮਾ ਭੂਰ੍ਬਾਲਿਸ਼ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦਧੀਨਮਿਦਂ ਪੁਰਮ੍
ਤੂੰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੈ, ਹੌਸਲਾ ਦੇ। ਬਾਲਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ—ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤ੍ਵਾਨਯੇਨ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਘृਤਂ ਤੈਲਮਥੋ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਯਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅੰਗਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ, ਘੀ, ਤੇਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੋੜ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਰ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਦਾਯਾਗਚ੍ਛ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਤ੍ਵਰਾ ਗੁਣਵਤੀ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤਾਰਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਤੇ ਚਲਦੀ ਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੁਸਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਸਜ੍ਜੀਭਵਨ੍ਤੁ ਪ੍ਲਵਗਾਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਹਨੋਚਿਤਾਃ। ਸਮਰ੍ਥਾ ਬਲਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਲਿਨਮ੍
ਜੋ ਬਾਂਦਰ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭ੍ਰਾਤृਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਰਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗੁਹਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ।
ਆਦਾਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਾਰਃ ਸ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਪਤਤ੍ ਪੁਨਃ। ਵਾਨਰੈਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੂਰੈਰੁਦ੍ਵਹਨੋਚਿਤੈਃ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਲਿਆ ਕੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਚੁੱਕੀ ਗਈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਾਸਨਯੁਤਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਪਮਾਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਕਰ੍ਮਭਿਰਾਚਿਤ੍ਰਾਂ ਦ੍ਰੁਮਕਰ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਬਿਕਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਚਿਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਤੀਭਿਃ ਸੁਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜਾਲਵਾਤਾਯਨਾਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਮਾਈ ਹੋਈ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸੁਨਿਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਚ ਸੁਕृਤਾਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕृਤਾਮ੍। ਦਾਰੁਪਰ੍ਵਤਕੋਪੇਤਾਂ ਚਾਰੁਕਰ੍ਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਣੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਪੁष੍ਪੌਘੈਃ ਸਮਭਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਪਦ੍ਮਮਾਲਾਭਿਰੇਵ ਚ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨੀਯਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰੱਖੋ; ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।'
ਤਤੋ ਵਾਲਿਨਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਦਾ। ਆਰੋਪਯਤ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਙ੍ਗਦੇਨ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਬਿਕਾ 'ਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚੈਵ ਵਾਲਿਨਂ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍। ਅਲਂਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਿਤਮ੍
ਜਦ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ਿਬਿਕਾ 'ਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਔਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਨੁਕੂਲਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ।'
ਵਿਸ਼੍ਰਾਣਯਨ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਅਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਲਵਗਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਿਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਪਿੱਛੇ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਞਾਮृਦ੍ਧਿਵਿਸ਼ੇषਾ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਯਾਦृਸ਼ਾਃ। ਤਾਦृਸ਼ੈਰਿਹ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾ ਭਰ੍ਤृਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਣ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਾਲਿਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਅਙ੍ਗਦਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਾਰਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਨਰ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ; ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰਣਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਿੱਛੇ ਪਈਆਂ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਵੀਰੇਤਿ ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਾਰਾਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਨਰ੍ਯੋ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀਆਂ, 'ਹਾ ਵੀਰ, ਹਾ ਵੀਰ!' ਚੀਕਦੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਰੋਦੀਆਂ।