ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍। ਮਯਾ ਹੀਨਮਹੀਨਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ.
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਦਾਤਾ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਯੇष੍ਵਭਯਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਹਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ.
ਏष ਤਾਰਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਵਧੇ ਤੇषਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ.
ਅਨੁਰੂਪਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਣੇ। ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯੇष ਤਾਰੇਯਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਰੁਣੋऽਙ੍ਗਦਃ
ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਅੰਗਦ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ.
ਸੁषੇਣਦੁਹਿਤਾ ਚੇਯਮਰ੍ਥਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਔਤ੍ਪਾਤਿਕੇ ਚ ਵਿਵਿਧੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਸ਼ੇਣ ਦੀ ਧੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਮਾਮਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕੁਨ-ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੀ ਹੈ.
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਕਰਣੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਿਂਸ੍ਯਾਦਮਾਨਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ; ਜੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਮਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਮਾਂ ਚ ਮਾਲਾਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍। ਉਦਾਰਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਹ੍ਯਾਨ੍ਮृਤੇ ਮਯਿ
ਸੁਗਰੀਵ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਪਾ ਲੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ.
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਾਤ੍। ਹਰ੍षਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੀਨੋ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਵਾਲੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਤਦ੍ਵਾਲਿਵਚਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਾਲਾਂ ਤਾਂ ਚੈਵ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍
ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਸਹੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਲੈ ਲਈ.
ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਜਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾਵਾਯ ਸ੍ਨੇਹਾਦਙ੍ਗਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.
ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਭਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਮਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ। ਸੁਖਦੁਃਖਸਹਃ ਕਾਲੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਗੋ ਭਵ
ਹੁਣ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਸਹਿ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹਿਣਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ.
ਯਥਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਾਲਿਤਃ ਸਤਤਂ ਮਯਾ। ਨ ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਐਸਾ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇਂਗਾ.
ਨ ਚਾਤਿਪ੍ਰਣਯਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਪ੍ਰਣਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਉਭਯਂ ਹਿ ਮਹਾਦੋषਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਤਰਦृਗ੍ ਭਵ
ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਉਣ-ਪਿਆਰੀ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਲਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਸਮ੍ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਵृਤੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਬਭੂਵੋਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ.
ਤਤੋ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾ ਹਤਯੂਥਪਾਃ। ਪਰਿਦੇਵਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਚ
ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਹਤੇ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਨਰਾਃ ਕृਤਾਃ। ਯਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਨਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਨ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪੌਘੇਣਾਨੁਬਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਦਦ੍ਯ ਕਃ। ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਕੌਣ ਬੰਨ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਗੋਲਭਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਨੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨ ਦਿਵਸੇ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਗੋਲਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਮੇ ਵਰ੍षੇ ਗੋਲਭੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਂ ਤੁ ਵਾਲੀ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਭਯਂਕਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਮੇष ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਸੋਲਵੇਂ ਸਾਲ ਗੋਲਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਬਦਮਾਸ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ?
ਹਤੇ ਤੁ ਵੀਰੇ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪੇ ਤਦਾ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭਿਰੇ। ਵਨੇਚਰਾਃ ਸਿਂਹਯੁਤੇ ਮਹਾਵਨੇ ਯਥਾ ਹਿ ਗਾਵੋ ਨਿਹਤੇ ਗਵਾਂ ਪਤੌ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗਾਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਰਾ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵਪ੍ਲੁਤਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਦਨਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਜਗਾਮ ਭੂਮਿਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਂ ਛਿਨ੍ਨਮਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਲਤਾ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਵੇ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੁਣੋ, ਤੇਈਵਾਂ ਸਰਗ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਤੇਈਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮੁਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤੀ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਪਤਿਂ ਲੋਕਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤਾਰਾ ਮृਤਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿषਮੇ ਦੁਃਖਮਕृਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਉਪਲੋਪਚਿਤੇ ਵੀਰ ਸੁਦੁਃਖੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨੂਨਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀ ਤਵ। ਸ਼ੇषੇ ਹਿ ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਾਂ ਚ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਧਿਰੇष ਭਵਤ੍ਯਹੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਏਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵੀਰ ਸਾਹਸਿਕਪ੍ਰਿਯ
ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਏ; ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਸਹਸੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਲਿਨਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਤੇषਾਂ ਵਿਲਪਿਤਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋਚਤਃ
ਭਾਲੂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮਮ ਚੇਮਾ ਗਿਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਇਦਂ ਤਦ੍ ਵੀਰਸ਼ਯਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇषੇ ਹਤੋ ਯੁਧਿ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਗਦਾ? ਇਹ ਉਹੀ ਵੀਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ—ਉਥੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਯਿਤਾ ਨਿਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯੈਵ ਰਿਪਵਃ ਪੁਰਾ। ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਾਭਿਜਨ ਪ੍ਰਿਯਯੁਦ੍ਧ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਇਥੇ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮਾਰੇ ਪਏ ਹਨ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਯੁੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ।