ਨਹਿ ਮਮ ਹਰਿਰਾਜਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਤਰਮਸ੍ਤਿ ਪਰਤ੍ਰ ਚੇਹ ਵਾ। ਅਭਿਮੁਖਹਤਵੀਰਸੇਵਿਤਂ ਸ਼ਯਨਮਿਦਂ ਮਮ ਸੇਵਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਇਹ ਬਿਸਤਰਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਬਾਈਂਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਦਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨ੍ਦਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍। ਆਦਾਵੇਵ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨੁਜਮਗ੍ਰਤਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਜਯਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਭਾष੍ਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵਾਚਾ ਸਸ੍ਨੇਹਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੋषੇਣ ਨ ਮਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍। ਕृष੍ਯਮਾਣਂ ਭਵਿष੍ਯੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਗਪਦ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਤਾਤ ਨ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਖਮਾਵਯੋਃ। ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਭ੍ਰਾਤृਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਿਦਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਯਤ ਸੀ; ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਰਾਜ੍ਯਮੇषਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਮਾਮਪ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲੈ; ਤੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ.
ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਾਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਜਹਾਮ੍ਯੇष ਵੈ ਤੂਰ੍ਣਮਹਂ ਚਾਗਰ੍ਹਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਇਜ਼ਤ—all ਕੁਝ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ.
ਅਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਹਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਵੀਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ ਵਚਃ। ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸੁਕਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਮੇਵ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵਿਰੋਧੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸੁਖਾਰ੍ਹਂ ਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਂ ਬਾਲਮੇਨਮਬਾਲਿਸ਼ਮ੍। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਮਙ੍ਗਦਮ੍
ਇਸ ਬੱਚੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ, ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍। ਮਯਾ ਹੀਨਮਹੀਨਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ.
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਦਾਤਾ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਯੇष੍ਵਭਯਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਹਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ.
ਏष ਤਾਰਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਵਧੇ ਤੇषਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ.
ਅਨੁਰੂਪਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਣੇ। ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯੇष ਤਾਰੇਯਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਰੁਣੋऽਙ੍ਗਦਃ
ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਅੰਗਦ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ.
ਸੁषੇਣਦੁਹਿਤਾ ਚੇਯਮਰ੍ਥਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਔਤ੍ਪਾਤਿਕੇ ਚ ਵਿਵਿਧੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਸ਼ੇਣ ਦੀ ਧੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸੁਖਮ ਮਾਮਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕੁਨ-ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੀ ਹੈ.
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਕਰਣੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਿਂਸ੍ਯਾਦਮਾਨਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ; ਜੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਮਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਮਾਂ ਚ ਮਾਲਾਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍। ਉਦਾਰਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਹ੍ਯਾਨ੍ਮृਤੇ ਮਯਿ
ਸੁਗਰੀਵ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਪਾ ਲੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ.
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਾਤ੍। ਹਰ੍षਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੀਨੋ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਵਾਲੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਤਦ੍ਵਾਲਿਵਚਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਾਲਾਂ ਤਾਂ ਚੈਵ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍
ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਸਹੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਲੈ ਲਈ.
ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਜਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾਵਾਯ ਸ੍ਨੇਹਾਦਙ੍ਗਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.
ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਭਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਮਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ। ਸੁਖਦੁਃਖਸਹਃ ਕਾਲੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਗੋ ਭਵ
ਹੁਣ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਸਹਿ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹਿਣਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ.
ਯਥਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਾਲਿਤਃ ਸਤਤਂ ਮਯਾ। ਨ ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਐਸਾ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇਂਗਾ.
ਨ ਚਾਤਿਪ੍ਰਣਯਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਪ੍ਰਣਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਉਭਯਂ ਹਿ ਮਹਾਦੋषਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਤਰਦृਗ੍ ਭਵ
ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਉਣ-ਪਿਆਰੀ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਲਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਸਮ੍ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਵृਤੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਬਭੂਵੋਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ.
ਤਤੋ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾ ਹਤਯੂਥਪਾਃ। ਪਰਿਦੇਵਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਚ
ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਹਤੇ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਨਰਾਃ ਕृਤਾਃ। ਯਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਨਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਨ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪੌਘੇਣਾਨੁਬਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਦਦ੍ਯ ਕਃ। ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਕੌਣ ਬੰਨ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਗੋਲਭਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਨੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨ ਦਿਵਸੇ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਗੋਲਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਮੇ ਵਰ੍षੇ ਗੋਲਭੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਂ ਤੁ ਵਾਲੀ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਭਯਂਕਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਮੇष ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਸੋਲਵੇਂ ਸਾਲ ਗੋਲਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਬਦਮਾਸ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ?