ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਲਪਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਤਾਃ। ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਦੀਨਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰੀਆਂ ਅੰਗਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮਙ੍ਗਦਂ ਸਾਙ੍ਗਦਵੀਰਬਾਹੋ ਵਿਹਾਯ ਯਾਤੋऽਸਿ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਵਾਸਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂ ਗੁਣਸਂਨਿਕृष੍ਟਂ ਵਿਹਾਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਚਾਰੁਵੇषਮ੍
ਤੂੰ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਇੰਝ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂਚਿਦਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੋ। ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ ਤਦ੍ਧਰਿਵਂਸ਼ਨਾਥ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਵ ਵੀਰ ਪਾਦੌ
ਜੇ ਮੈਂ, ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਅਪਸੰਦ ਕਰ ਬੈਠੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਵਾਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤਾਰਾ ਕਰੁਣਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸਹ ਵਾਨਰੀਭਿਃ। ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਪ੍ਰਾਯਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਉਪੋਪਵੇष੍ਟੁਂ ਭੁਵਿ ਯਤ੍ਰ ਵਾਲੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ, ਹੋਰ ਵਾਨਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕਰੂਣ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵਾਲੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਭੂਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਚ੍ਯੁਤਾਂ ਤਾਰਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਣਦੋषਕृਤਂ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਫਲਹੇਤੁਕਮ੍। ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਂ ਸ਼ੋਚ੍ਯਂ ਦੀਨਂ ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਸੇ। ਕਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ੋਚ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦੋਪਮੇ
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਰੋਣਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਤਰਸਯੋਗ ਲਈ ਤਰਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਇਸ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੁਦਬੁਦੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਿਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਲਈ ਰੋਣਯੋਗ ਹੈ?
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰਯਾ। ਆਯਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧੇਯਾਨਿ ਸਮਰ੍ਥਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਹ ਅੰਗਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰਾ ਜੀਵਤ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਰ।
ਜਾਨਾਸ੍ਯਨਿਯਤਾਮੇਵਂ ਭੂਤਾਨਾਮਾਗਤਿਂ ਗਤਿਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਭਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੇ ਨੇਹ ਲੌਕਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਨਿਯਤ ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਾਸ਼ਾਨਿ ਸੋऽਯਂ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਉਮੀਦ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਯਂ ਨ੍ਯਾਯਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਃ ਸਾਮਦਾਨਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਃ। ਗਤੋ ਧਰ੍ਮਜਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨੈਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਮਾਫੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਵਾਙ੍ਗਦਃ। ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪਤਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸਨਾਥਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਾਰਾ।
ਤਾਵਿਮੌ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੌ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰੇਰਯ ਭਾਮਿਨਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਗृਹੀਤੋऽਯਮਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਤਾਰਾ; ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਅੰਗਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ।
ਸਂਤਤਿਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮੇष ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜਾਣ; ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਅਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੂੰ ਯਥਾ ਰੀਤ ਸੰਸਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਤ੍ਤਰਂ ਤਾਰਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮੇਕਤਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਹਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ਼੍ਲੇषਣਂ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣਾ, ਅੰਗਦ ਵਰਗੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਚਾਹਂ ਹਰਿਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ਯਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵਾ। ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਨਨ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਅੰਗਦ ਤੇ; ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯੇषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਸ੍ਥੇਯਾ ਹਨੂਮਨ੍ਨਙ੍ਗਦਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪਿਤਾ ਹਿ ਬਨ੍ਧੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਮਾਤਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸਬੰਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨਹਿ ਮਮ ਹਰਿਰਾਜਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਤਰਮਸ੍ਤਿ ਪਰਤ੍ਰ ਚੇਹ ਵਾ। ਅਭਿਮੁਖਹਤਵੀਰਸੇਵਿਤਂ ਸ਼ਯਨਮਿਦਂ ਮਮ ਸੇਵਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਇਹ ਬਿਸਤਰਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਬਾਈਂਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਦਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨ੍ਦਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍। ਆਦਾਵੇਵ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨੁਜਮਗ੍ਰਤਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਜਯਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਭਾष੍ਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵਾਚਾ ਸਸ੍ਨੇਹਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੋषੇਣ ਨ ਮਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍। ਕृष੍ਯਮਾਣਂ ਭਵਿष੍ਯੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਗਪਦ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਤਾਤ ਨ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਖਮਾਵਯੋਃ। ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਭ੍ਰਾਤृਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਿਦਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਯਤ ਸੀ; ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਰਾਜ੍ਯਮੇषਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਮਾਮਪ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲੈ; ਤੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ.
ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਾਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਜਹਾਮ੍ਯੇष ਵੈ ਤੂਰ੍ਣਮਹਂ ਚਾਗਰ੍ਹਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਇਜ਼ਤ—all ਕੁਝ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ.
ਅਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਹਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਵੀਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ ਵਚਃ। ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸੁਕਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਮੇਵ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵਿਰੋਧੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸੁਖਾਰ੍ਹਂ ਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਂ ਬਾਲਮੇਨਮਬਾਲਿਸ਼ਮ੍। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਮਙ੍ਗਦਮ੍
ਇਸ ਬੱਚੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ, ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.