ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਪਰਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ। ਯੈषਾਬ੍ਰੁਵਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਿਤੈषਿਣੀ
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ।
ਰੂਪਯੌਵਨਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਚ ਮਾਨਦ। ਨੂਨਮਪ੍ਸਰਸਾਮਾਰ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਸਿ
ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਨਿਕੇਤ।
ਕਾਲੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯੋ ਨੂਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਸ੍ਤਵ। ਬਲਾਦ੍ ਯੇਨਾਵਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਵਸ਼ੋ ਵਸ਼ਮ੍
ਸਮਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੇਣ ਚ। ਨ ਸਂਤਪ੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਸੁਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਂ ਕृਪਣਾਕृਪਣਾ ਸਤੀ। ਅਦੁਃਖੋਪਚਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਾਥਵਤ੍
ਹੁਣ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੰਤਾਪ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਤਰਸਯੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਣਾਥ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਲਾਲਿਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦੋ ਵੀਰਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ। ਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਪਿਤृਵ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਦृष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਵ ਵਤ੍ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਸਂਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮੇ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਨਿ ਚੈਨਂ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਵਾਸਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਸਫਰ 'ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸਕਾਮੋ ਭਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰੁਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਿਪੁਸ੍ਤਵ
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੂੰ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਹੁਣ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ। ਇਮਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਵਰਾ ਬਾਹ੍ਵ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਇੰਝ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਲਪਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਤਾਃ। ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਦੀਨਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰੀਆਂ ਅੰਗਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮਙ੍ਗਦਂ ਸਾਙ੍ਗਦਵੀਰਬਾਹੋ ਵਿਹਾਯ ਯਾਤੋऽਸਿ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਵਾਸਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂ ਗੁਣਸਂਨਿਕृष੍ਟਂ ਵਿਹਾਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਚਾਰੁਵੇषਮ੍
ਤੂੰ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਇੰਝ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂਚਿਦਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੋ। ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ ਤਦ੍ਧਰਿਵਂਸ਼ਨਾਥ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਵ ਵੀਰ ਪਾਦੌ
ਜੇ ਮੈਂ, ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਅਪਸੰਦ ਕਰ ਬੈਠੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਵਾਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤਾਰਾ ਕਰੁਣਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸਹ ਵਾਨਰੀਭਿਃ। ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਪ੍ਰਾਯਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਉਪੋਪਵੇष੍ਟੁਂ ਭੁਵਿ ਯਤ੍ਰ ਵਾਲੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ, ਹੋਰ ਵਾਨਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕਰੂਣ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵਾਲੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਭੂਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਚ੍ਯੁਤਾਂ ਤਾਰਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਣਦੋषਕृਤਂ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਫਲਹੇਤੁਕਮ੍। ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਂ ਸ਼ੋਚ੍ਯਂ ਦੀਨਂ ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਸੇ। ਕਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ੋਚ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦੋਪਮੇ
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਰੋਣਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਤਰਸਯੋਗ ਲਈ ਤਰਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਇਸ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੁਦਬੁਦੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਿਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਲਈ ਰੋਣਯੋਗ ਹੈ?
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰਯਾ। ਆਯਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧੇਯਾਨਿ ਸਮਰ੍ਥਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਹ ਅੰਗਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰਾ ਜੀਵਤ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਰ।
ਜਾਨਾਸ੍ਯਨਿਯਤਾਮੇਵਂ ਭੂਤਾਨਾਮਾਗਤਿਂ ਗਤਿਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਭਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੇ ਨੇਹ ਲੌਕਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਨਿਯਤ ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਾਸ਼ਾਨਿ ਸੋऽਯਂ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਉਮੀਦ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਯਂ ਨ੍ਯਾਯਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਃ ਸਾਮਦਾਨਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਃ। ਗਤੋ ਧਰ੍ਮਜਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨੈਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਮਾਫੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਵਾਙ੍ਗਦਃ। ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪਤਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸਨਾਥਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਾਰਾ।
ਤਾਵਿਮੌ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੌ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰੇਰਯ ਭਾਮਿਨਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਗृਹੀਤੋऽਯਮਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਤਾਰਾ; ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਅੰਗਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ।
ਸਂਤਤਿਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮੇष ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜਾਣ; ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਅਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੂੰ ਯਥਾ ਰੀਤ ਸੰਸਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਤ੍ਤਰਂ ਤਾਰਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮੇਕਤਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਹਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ਼੍ਲੇषਣਂ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣਾ, ਅੰਗਦ ਵਰਗੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਚਾਹਂ ਹਰਿਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ਯਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵਾ। ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਨਨ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਅੰਗਦ ਤੇ; ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯੇषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਸ੍ਥੇਯਾ ਹਨੂਮਨ੍ਨਙ੍ਗਦਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪਿਤਾ ਹਿ ਬਨ੍ਧੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਮਾਤਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸਬੰਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।