ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਏ ਹੋਏ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੋੜਾ roar ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਵੀਰ ਹੋਰ ਵੀਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਚਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਤਾਰਾ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਵੇ, "ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ!" ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਪਈ। ਤਾਰਾ ਦੀ ਚੀਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਾਜ਼, ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਅੰਗਦ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਵੀਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਾਰਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਉਖੜ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। "ਹੇ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਉਠ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਬਾਘ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਖੱਟੀ 'ਤੇ ਜਾ; ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਧਰਮਿਕ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਿੱਠੇ-ਮਿੱਠੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹ ਪਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਹੁਣ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਾਕਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਅੱਜ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੂੰ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ। ਹੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਉਂਤ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਸਮਾਂ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਿੰਦ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਕੰਮ 'ਤੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਤਰਸਨਯੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਨਰਮ, ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੂਰ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੂੰ ਰੂਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਰਾਜ ਬੇਫਿਕਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਮੁਕ ਗਿਆ। ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ? ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਤਾਰਾ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰ-ਸਤਰੀਆਂ ਅੰਗਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋਈਆਂ। ਤੂੰ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਉਂ ਇਤਨਾ ਲੰਬਾ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ? ਐਸਾ ਚੰਗਾ, ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ, ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਲੰਬੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਕੁਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੀਰ। ਫਿਰ, ਤਾਰਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ, ਹੋਰ ਵਾਨਰ-ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵਾਲੀ ਪਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ। ਇਕਵੀਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਿਨਾਂ ਭਟਕਣ ਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤਰਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਇਸ ਦੇਹ, ਜੋ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਯੋਗ ਹੈ? ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਤ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸੋਚੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਚੱਕਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਸੰਸਾਰੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨਿਸਚਿਤ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖੀ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਿਲਾਪ ਨਾ ਕਰੋ।