ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਸੌ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਚਲੇ। ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਕਾਨ ਬੰਦੇ ਹਰਿਆਲੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਿਆਹੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਲੰਬੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਯਾਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸੌਮੀਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, "ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜੋ ਖੂਬਸੂਰਤ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਦੱਸੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ 'ਤੇ, ਸਾਧੂ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੁਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਾਰ ਯੋਗ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ—ਕੁਸ਼ਾਮਬ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਸੂਰਤਾਰਾਜਸ, ਅਤੇ ਵਾਸੁ—ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਅਤੇ ਯੋਧਾ ਵਰਗ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇ। ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰੋ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਇਸ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਸਾਏ। ਕੁਸ਼ਾਮਬ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਂਬੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ ਨੇ ਮਹੋਦਯਾ, ਅਸੂਰਤਾਰਾਜਸ ਨੇ ਧਰਮਾਰਣਯਾ, ਅਤੇ ਵਾਸੁ ਨੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਵਾਸੁ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਸੁਮਾਗਧੀ ਨਦੀ ਇੱਥੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗਹਿਰੇ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ ਨੇ ਗ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਬੇਹਤਰੀਨ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯੌਵਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਰਿਆ। ਉਹ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਓ। ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਖੁਦਮੁਖਤਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਪਰ, ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅੰਗ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ ਮੈਨੂੰ, ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ। ਕਿਸਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ? ਕਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋੜਿਆ?" ਇਸ 'ਤੇ, ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨਤਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।