ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹੀ ਵਾਨਰ-ਰਾਜ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਏ ਹੋਏ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਣ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਿਸ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਚਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਸੇ ਸੱਪ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਭੁੱਲਣ-ਭੁੱਲਾਈ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੁਵਰਾਜ!" ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਪਈ। ਤਾਰਾ ਦੀ ਕਰੁਨ ਰੋਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਚਕਵੀ ਦੀ ਪੂਕਾਰ, ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਅੰਗਦ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲਤਾ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਰੋਈ। "ਹੇ ਯੋਧੇ! ਹੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਉੱਠ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਾਘ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਚਲ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ। ਹੇ ਯੋਧੇ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਿਚੋਂ ਅੱਜ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਸੋਹਣੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਮਧੁ-ਸੁਗੰਧੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ, ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੇ ਮਾਣ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਬਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਲ-ਪੁਤਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਸਮਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨ ਦਯਨੀ ਸੀ, ਨ ਦੁੱਖ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਅੰਗਦ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਨਰਮ-ਮਿਜ਼ਾਜ, ਆਰਾਮ ਆਦਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇਗਾ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਹੈ; ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ, ਰੁਮਾ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੁਕ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਕਰੁਨ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ? ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅੰਗਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਨੇਕ, ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤ ਛੱਡਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਪਰੀਤਿਕਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਕੂਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਵਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬੈਠੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਥੇ ਵਾਲੀ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤਫਹਮੀ ਨਹੀਂ। "ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਲਈ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ? ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ, ਤੇ ਸੋਚ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰਕ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਰੋਣਾ-ਪੀਟਣਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਮੌਤ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।