ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਪਲ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬੜੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਦੌੜੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਗਦ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਹਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿਟ-ਛਿਟ ਕੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੇ ਰਾਜ ਲਈ ਭਰਾ ਨੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਰਦਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ...?'' ਤਾਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਸਨ, ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਗਦ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਹੁਣ ਵਿੱਖਰੀ ਅਤੇ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਹੁਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀਰਾਂ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਹੈ।'' ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।'' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਪਿੱਟਦੀ, ਉਥੋਂ ਦੌੜ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ। ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਮੰਚਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਉਂ ਪਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਮੰਦਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ!" ਆਖ ਕੇ ਰੋ ਪਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਿਚ ਜਕੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਲਵਲਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਘਣਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਹੜੀ ਤਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖੜੀ ਬੇਲ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਅਗਵਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਮੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਉੱਠ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਖੱਟ ਤੇ ਜਾ, ਇੰਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੜਾ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ। ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਬੋਲਦੀ ਸੀ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਬ ਸਰਗ ਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲ਼ੀ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਵਾਦੀਆਂ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।