ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਸੋਚ ਸਾਫ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵਾਨਰ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੰਡ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਦੋਹਾਂ, ਜਦ ਕੰਮ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੰਡ ਪਾ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦੁਖ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਨਿਯਮਿਤ ਕ੍ਰਮ ਤੂੰ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿ ਬੈਠਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ।” ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਦੀ ਕਰੂੜ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੌੜੀ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ?” “ਜੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰੂੜ ਭਰਾ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—” ਤਾਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਬੋਲੀਆਂ ਆਖੀਆਂ: “ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲ ਜਾ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਜੀਵਤ ਹੈ; ਅੰਗਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੌਤ, ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟੇ। ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵੀ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲ਼ੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਕਰਣ, ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ; ਵਾਨਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਅੱਜ ਹੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਣ। ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਪਤਨੀ—ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬੋਲੀਆਂ ਆਖੀਆਂ: “ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਖੋ ਗਿਆ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੌੜੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਨਾ ਦਿੰਦਾ। ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ, ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਹੁਣ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਗੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਚਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਮੰਦਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮੁੜ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਵੇ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ!' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਕਾ ਵਾਂਗ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੁਖ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਅੰਗਦ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੀਸਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਉਖੜੀ ਹੋਈ, ਵਾਲ਼ੀ—ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।