ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਮੰਗੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਾਨਰ, ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਨਾ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਕਾਰਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਟੋੜ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਦ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੇਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਤੂੰ—ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਦੇ ਉਨਿਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਪਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਮਝਾਏ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹਾਂ 'ਚ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਾਰਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਕਠੋਰ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਾਣ ਚੁਕਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੰਡ ਦਾ ਅਗੂ ਮਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹਰਣ ਭੱਜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਭੱਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਜੇਕਰ ਰਾਜ ਲਈ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ?" ਤਾਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਠੀਕ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੌਤ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਵਾਲੀ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਵਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਹਾਦਰਾਂ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵਾਨਰ ਹੁਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਨਰ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਜ਼ਰਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਵਰਸਦਾ; ਦਹਿਸ਼ਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬੈਂਰਿਆਂ ਤੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ, ਹੁਣ ਉਸ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, "ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ!" ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਚਿਲਕਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਵੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।