ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਹ ਤੀਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਤੀਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਉੱਚਾਈਆਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਨ ਖਿੜਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੀ: ਕੁਸ਼ਾਮਬਾ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਸੂਰਤਰਾਜ ਅਤੇ ਵਸੁ। ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਰਹੇ। ਕੁਸ਼ਾਮਬਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਂਬੀ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ ਨੇ ਮਹੋਦਯਾ, ਅਸੂਰਤਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮਾਰਣਿਆ ਅਤੇ ਵਸੁ ਨੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀ ਸੁਮਾਗਧੀ ਬਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਲ ਸੌ ਸੂੰਦਰ ਪੁਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਨ, ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਇਂਡ-ਗੋਡ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਓ।" ਉਹ ਪੁਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਵਾਇਂਡ-ਗੋਡ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਤੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਇਂਡ-ਗੋਡ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁਤਰੀਆਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਦਸ਼ਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁਤਰੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਲਿਆ।