ਤਾਰਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧਵਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਭੂਰਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਟਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਟਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧ ਚੱਲਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਵੀ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਲਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ!" ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਡਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਖ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜਨ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਦਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਪੈ ਗਈ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਨੁੱਕਦਾਰ ਨਖ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੀ ਲੜਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੌਂਕ ਕੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਇਸ ਤਕਲੀਫ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੰਖੀ-ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣ—all ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਡ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਤੀਰ ਨੇ, ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਤੀਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੇ ਚੰਦਰੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕੰਡ ਦਾ ਸਤਾਰਵਾਂ ਸਰਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਇਕਦਮ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਜੀਵਨ, ਉਰਜਾ ਜਾਂ ਵੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਈ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕ, ਸੂਰਜ ਅਸਤੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੋ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਲੱਗਾ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸਦੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਬੁਝ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਉਪਿੰਦਰ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।