ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਬਸ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਤਦ ਤਾਰਾ ਨੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਚੌਂਕ ਦੇ ਦਾਏ ਪਾਸੇ ਫਿਰੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬੁਧਵਾਨ ਤਾਰਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਮ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੀ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗਾ-ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਮੋਠਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਮੋਠਾ ਕਸ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੋਠਾ, ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੋਠਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਵੇ!" ਵਾਲੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਵਧ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਝਿਝਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਹਿਲਦਾ-ਡੋਲਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਬ ਗਿਆ; ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੋਹੜੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ। ਮੋਠਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜੇ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ। ਤਦ ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੀਰ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲਾਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ-ਟੰਨ ਤੇ, ਪੰਖੀ-ਰਥਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹਿਰਣ, ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਟਕ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਵਾਂਗ, ਆਸਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰੌਣਕ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਵਾਲੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਉੱਚਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਧੂੰਆ ਛੱਡਦਾ। ਫਿਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਆਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਾਸਵਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਇੰਦਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ। ਤਦ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਫੈਲਾਏ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ, ਇੰਦਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਛੁਟ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀ ਨਾ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਦ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਜੀਵਨ, ਊਰਜਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾ ਗੁਆਇਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਹੜੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਦੀ ਜੀਵਨ, ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਬਚਾਈ। ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇਤਾ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਉਸਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਤੀਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਜਾਵਟਾਂ—even ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੂਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਟੱਕਣਾ ਔਖਾ, ਜਾਂ ਉਪੇਂਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ।