ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿਣਾ? ਜੰਗੀਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਉਸਲੇ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ। ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਝਕੜ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਗਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਤੂੰ, ਤਾਰਾ, ਆਪਣਾ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਕਸਮ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਬਸ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਸਨੇਹ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵਲੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜੋ ਵVictory ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਵਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਲੀ, ਉੱਤਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਵਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਿਆਰ ਸੀ ਲੜਾਈ ਲਈ। ਵਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਲੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਵਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲਾਂ ਸਹੀ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਵੇ!" ਵਲੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਹਿੱਕ-ਚਿੱਕ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਵਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ। ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਲੀ, ਚੋਟ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਡੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ। ਦੋਵੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਲੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵਲੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਨਖਾਂ ਨਾਲ। ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁਟਣਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੀਰਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਵਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਵੇ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਲੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਬੈਨਰ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਅਸ਼ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਾਸਕਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਨਾਸਕ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਆਪਣੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਗੋਇਆ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕਾ ਵਾਂਗ, ਵਲੀ, ਵਾਸਵ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਬੈਨਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਸ਼ੀਵਾਲੀ ਰਾਮਾਇਣ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ, ਕੱਟੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।