ਤਾਰਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੱਤ ਉਲਟ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲਗੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ ਜਦੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉੱਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਦਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਲਈਏ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ? ਜੋ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਦਹਾੜ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਹੈ।" ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਾ ਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਨੇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੰਗ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਕਸਮ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਬਸ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਰਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਫੇਰੇ ਲਏ। ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗੀਨ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੁਰਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵਾਲ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਮੁੱਕਾ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇ!" ਫਿਰ ਜਦ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਛਲਣ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਵਾਲ਼ੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਗਿਆ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਬਾ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲ਼ੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਣਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੋਈ; ਉਹ ਜੰਗ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧੁੰਮ ਮਚਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਿਰੀਲਾ ਸੰਪ ਤਣੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤਣੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭੱਜ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਗੱਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਜਿਆ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਲ਼ੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਆਸ਼੍ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੈਰੀ-ਸੰਘਾਰਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਹਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਆਸ਼ੋਕ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਪਣੀ ਸੂਝ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਇੰਦਰ-ਧਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ।