ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣਾਓ। ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ; ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ। ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਓ; ਇਹ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਰਹੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਭਰਾਤਾ-ਭਾਵ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ। ਮੇਰੀ ਸਚੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ; ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚੱਲੋ। ਹੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਪਰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈਆਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਸੀਬ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸੀ। ਹੁਣ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ, ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਗਲ੍ਹਾ ਕਿਉਂ ਸਹਿਣਾ? ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਦੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਜਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਏਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ; ਤੂੰ, ਤਾਰਾ, ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੌਂਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਬਸ—ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧੀ ਹੋਈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ-ਕੁਸ਼ਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧੀ ਹੋਈ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੁੱਕ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਵੇ!" ਮੁੱਕ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੋਟ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਹਿਚਕ-ਮਿਚਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਭਾਰੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ, ਵਾਲੀ, ਵਜਨ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਗਰੁੜਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਵਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਦਬਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਯੁਤ-ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਕ, ਘੁਟਨੇ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਤ-ਪਤ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਚਾਲਾ ਮਾਰਦੇ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸੋਲਵਾਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।