ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖਣਿਜਾਂ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਖੂਟ ਖਜਾਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵਿਵਾਦ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੈ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਵੇਂ।” ਤਾਰਾ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਅਤੇ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰ। ਸਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ گردਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ।” ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੋਸ਼ਲ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ।” ਤਾਰਾ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਲੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਚਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ’ਚ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ? ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਚੁਣੌਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਦੇ ਕੁਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਉਂਦਾ। ਜੇ ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੇਗਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਰਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਬੱਸ—ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ, ਵਧੀਆ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਸੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨੂੰ ਕਸ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਵੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸਿਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਏਗਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ!” ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵਿਜਲੀ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ। ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਤੋੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੰਨਾ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਹੋਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਹੁਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜੰਗ ਹੋਵੇ।