ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਹਿਰੀ ਉਲਝਣ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਦਹਾੜ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਾਥੀ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਚਰਚੂਆਂ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ। ਉਹ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ; ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਯੁੱਧ ਸਾਥੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਜਣਾਂ ਲਈ ਛਾਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਖਿਆਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਾਤਰ ਪਾਤਰ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖਣਿਜਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਾਮ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਹੈ, ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸੁਣੋ ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ; ਰਾਮ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਵਾਨਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਥੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਉਪਹਾਰ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਬਣਾਓ; ਇਹ ਵੈਰ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੱਖੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਭਰਾਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭਚਿੰਤਕ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਮੇਰੇ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਚਲੋ। ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰੋ; ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤਦ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਬਚਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ; ਪਰ ਉਹ ਬਚਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲਵਾਂ ਸਰਗਾ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ, ਜਦ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਦਹਾੜ ਕਿਉਂ ਸਹਿਣਾ?" ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਬਦਨਾਮੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਹਾੜ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਦੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਥੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਏਗਾ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਲਾਟੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤਾਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕਰਤਵ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਰੋਕੇ ਹੋ; ਹੋਰ ਕਾਫੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ।" ਤਦ ਤਾਰਾ ਨੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਦਾਹੀਂ ਪਾਸੇ ਫੇਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਤਾਰਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਗਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਿਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਿਆ। ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਠੀਕ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੰਦੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਵੇ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।