ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਾਅਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ, ਵਾਅਲੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਸਾਥੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਹੁਣ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਗਰੀਵ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਰਖ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ। ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ; ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਯੁੱਧ-ਸਾਥੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਠ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਛਾਂਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ। ਉਹ ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਖਣਿਜਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਭੰਗ ਕੀਤੇ। ਸੁਣੋ ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਬਾਂਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਉਪਹਾਰ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਓ; ਇਹ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੋ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ। ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੋ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰੋ; ਸਿਰਫ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਵਾਅਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਾਅਲੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਸੀਬ ਦਾ ਵਕਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਅਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ, ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਲਲਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿਣਾ? ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਬਦਨਾਮੀ ਸਹਿਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਲਲਕਾਰ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਦੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਲਾ ਜਨ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਬਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਏਗਾ। ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਮਕਾਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ; ਤੂੰ, ਤਾਰਾ, ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰੋਕੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਅਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੌਲ-ਹੌਲ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾ ਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਾਅਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਅਲੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਅਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਅਲੀ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਕ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਅਲੀ ਵੱਲ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਧਿਆ। ਵਾਅਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਅਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।