ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿਤਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਵਚਨ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੀ ਡਰ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵਧਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਣ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਤੜਫਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਕੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਛੀਦ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ। ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਫਸਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਉਹ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦੰਭ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਕੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਣੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦਿਆਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਉੱਤਪਾਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਸੁਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਨਵਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਪੰਛੀ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਛੱਡੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਮਹੱਲ ਵਿਚ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਗੂੰਜ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛਿਨ ਭਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵਾਲੀ, ਅਚਾਨਕ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਹਿਣਯ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਵਾਲੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਟਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਾਰਾ ਨੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਜੋ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ। ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।" "ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੀ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਨਰ ਚਤੁਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਰਖ ਚੁੱਕਾ।" "ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਅੰਗਦ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਲਿਆਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਹਨ।" "ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀਆਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਮਾਣ-ਯੋਗਤਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਾਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਖਨਿਜਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੇ ਵੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।