ਜਦ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਧੂੰਆਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੋਵੇ। ਤਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।" ਉਹ ਵੀਰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਰਮੀ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਵਿਗੜੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਰਾਮ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਵਾਨਰ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਆ ਗਏ। ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕੰਡ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੌੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਜਦ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਗੌਰਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਗਰੀਵ, ਇਹ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਮਾਲਾ ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਹਚਾਣ ਬਣੇਗੀ। ਇਸ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਭੇਦ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।" "ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੁਣੌਤੀ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੁਣ, ਸੁਗਰੀਵ, ਉਹ ਨਾਅਰਾ ਲਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਪਸ਼ੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਨਾਰੀ, ਦੌੜ ਪਏ; ਪੰਛੀ ਐਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੱਜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਤਿ ਹੋਰ ਵਧਾ ਲਈ। ਹੁਣ ਪੰਦਰਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੂੰਜ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬ ਗਏ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਮਾਣ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਥਰ-ਥਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਖਾਈ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਐਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।" "ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਜੰਗ ਕਰੀਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਤੇਰਾ ਅਚਾਨਕ ਜੰਗ ਵੱਲ ਭੱਜਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਦ ਜੰਗ ਲਈ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਕਿਲੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਮੀਦ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।