ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਮ, ਜਦ ਮਾਰੀਚਾ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨਾਵ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਇਆ। ਮਨਾਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼, ਘੁੰਮਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖੋ, ਮਨੁ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਮਨਾਵ ਅਸਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਰੂਣ ਹਨ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਕਤ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਚੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਇਆ; ਅਸਤਰ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਸੁਬਾਹੂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਿੱਧਾਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਇਕਤੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ; ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜੋਬਾ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਧਨੁ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" "ਉਹ ਧਨੁ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਅਤਿ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ।" "ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।" "ਉਹ ਧਨੁ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ; ਉਥੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਨੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੋਵੇਂ ਦੇਖੋਗੇ।" "ਉਹ ਉੱਚ ਧਨੁ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਧਨੁ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗਰੁ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਾ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, austerity ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੌ ਰਥਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਸਿੱਧਾਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, austerity ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਆਂ। ਜਦ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਚੱਲੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਸਭ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸੀ, curiosity ਨਾਲ ਭਰਿਆ, austerity ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, assembly ਵਿੱਚ, virtuous ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਕੁਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਤਕਰਤ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ।" "ਕੁਸ਼ਾਮਭ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਸੂਰਤ ਰਜਸ ਅਤੇ ਵਸੁ—ਚਮਕਦਾਰ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ।" "ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕਰੋ; ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।'" "ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਯਜਨ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਗਮਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਕਥਾ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।