ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਖੂਨ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸ੍ਰੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਿਦਾਨ ਦਾ ਮੰਧਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇਹ ਬੁਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਨਵ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਨਵ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨਾਂ ਤੱਕ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇਹ ਮਾਨਵ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਨੁ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸਨੂੰ ਪਗਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹਨਾਂ ਬੇਰਹਮ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਲਿਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਅਗਨੀਯਾ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ ਸੁਭਾਹੂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਯਵਿਆ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਦ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਲਿਦਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਰਿਟੇਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਾਧੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਿਕ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖੋਗੇ।" ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਦਰਵ, ਅਸੁਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਦਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਲਵਿਦਾ; ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਸਨ, ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਢਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ kểਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।