ਇਕ ਦਿਨ, ਮਾਰੀਚਾ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਆਏ ਅਤੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਆਲਤਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਉਤਰੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਮਾਨਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਛਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਨਵ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਰੀਚਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੇਖ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਮਾਨਵ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਨਿਰਦਈ, ਅਧਰਮੀ, ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ," ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਅਗਨਿ-ਅਸਤਰ ਚੁਕਿਆ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਸੁਬਾਹੂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਨਿਤ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਇਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਤੂੰ ਵੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨਾ ਵੇਖੇਗਾ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਾ ਹੋਵੋ; ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪੱਥਰੀ ਟੇਕਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੌ ਰਥਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਉਸ ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਵੀ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਲੰਮੇ ਰਾਸਤੇ ਤੱਕ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਮੁੜ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਅਤੁਟ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਜੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਿਹੜੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੇਕ ਸਾਧੂ ਨੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।