ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਜੋਸ਼।" ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੁਠੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਸੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਚੱਕ ਕੇ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ ਸੀ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿਵੋ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਸਲ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੋ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣੋ ਤੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਛੱਡੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਛੜ ਦਿਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਅਚੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਓਸੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਤਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਹਣੇ ਝੁਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗਰੀਵ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਣਮਿੱਥੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ। ਅੱਜ ਹੀ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਲਈ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਭਰਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਚੱਲੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਜਾਓ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬੁਲਾ ਲਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਗਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਦੌੜੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਲੀ ਉੱਚਲ ਪਿਆ, ਬੜੀ ਉਤਾਵਲ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੱਥਾਂ, ਮਾਰਾਂ ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੀਰੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ। ਪਰ ਰਾਘਵ, ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਸੀ, ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਓਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?