ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਯੋਧਾ ਵਿਰਤਾ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਰਮਾਣ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।” ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਤਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਣਯੋਗ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥੂਹ ਨਾਲ ਡੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਸੁੱਕੇ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥੂਹ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁਖਤਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਵਾਂ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਥੱਕਾ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਰਘੁਕੁਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੇਂ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ, “ਇਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਹਾਥ ਵਿਚ ਲੈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਬਾਣ ਛੱਡ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਣ ਨਾਲ ਵਿੱਛੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਚੀਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰ।” ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਜਲੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਚੌਪਾਓਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ।” ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਮ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ, ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁ ਤੇ ਇੱਕ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ; ਬਾਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਬਾਣ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਝੋਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੀਰਦੇ ਦੇਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ—ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਬਾਣ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਇਆ। ਅੱਜ ਹੀ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ خاطر, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, “ਚਲੋ ਹੁਣ ਚਲਦੇ ਹਾਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ; ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ। ਭਰਾ ਦੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਲੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਧ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਟਕਰ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਥੋ-ਹਥ, ਥੱਪੜਾਂ, ਬੈਲਟਾਂ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ; ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਜਾਪਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਣ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਵੱਲੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਵੇਖ, ਵਾਲੀ ਨੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ,” ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਗਿਆ ਸੀ।