ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਇੱਤੇਫਾਕ ਨਾਲ ਰੱਖੀ, “ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ। ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੈਣਕ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਨਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਦਾ ਜਾਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਾਖ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ, ਸਿਰਫ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" “ਇਥੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਇਹੀ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਅੰਤਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਥ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜਰੂਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿਤਾ ਹੈ।” "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਅਚੇਤਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਤੀਰ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਪਿਆ। ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨੇ ਸੱਤ-ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਜਿਸ ਨੇ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅੱਜ ਹੀ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਨੰਦਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲੀ ਮਿੱਤਰ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਜੋ ਭਰਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਵਾਲੀ—ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਚਲੋ ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਆ, ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਭਰਾਤਾ-ਗੰਧ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਦੀ ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗਰਜਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਫਣਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੁਧ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਟਕਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜਾਂ, ਘੁੰਮਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੀਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਘੁਨੰਦਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਲੀ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਮਾਰਾਂ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਘੁਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਉਸੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਗਿਆ ਸੀ।