ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਰਾਮ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਂਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀਆਂ ਸਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਪਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤਕ ਅਜੈ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਇਤਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਜੈ, ਅਣਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਮ।" "ਡਰ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ 'ਤੇ ਨਿਛਾਵਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੌਰਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਬੋਲਚਾਲ, ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਾਖ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਰਹੀ ਹੋ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਸ ਕੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੁਬਾਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਥੱਕੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਘਵ, ਇਹ ਹਲਕਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਪਾਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ।" "ਇੱਥੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਘੱਟ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਇਹੀ ਸਹਿਮ, ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹੋ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੋ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਚੀਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਚੌਪਾਓਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੌਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹੋ।" ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲੇ। ਉਹ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸੇ ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੀਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਗਹਣੇ ਝੁੰਝਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, "ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?" "ਜਿਸ ਨੇ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।" "ਅੱਜ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਚਲੋ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਜਾਓ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾਓ।" ਸਾਰੇ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਜਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗਰਜਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲਿਆ।