ਮਤੰਗਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਵਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਠੀਕ ਹਨ?" ਇਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵਲੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਲੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਲੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵਲੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਢੇਰ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਖਾਈਆਂ, ਜੋ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਨ—ਵੱਡੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵਿਖਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਵਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਲੀ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਲੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ—ਵਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਵਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ, "ਵਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਸ ਦੇ ਹੱਡੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨਾਲ, ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਵਲੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਇਤਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਡਰ ਕਰਕੇ।" "ਉਸ ਅਜੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।" "ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦਿਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ—ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਤਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਵਲੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਉਸ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੀ ਨੇ, ਥਕਿਆ ਅਤੇ ਮਦ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।" "ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤਿਨ੍ਹਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ।" "ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਵਲੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਰਾਘਵ।" "ਇਹੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਵਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਫਰਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹੋ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਪੀਰਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਵਧੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਨ—ਇਹ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਤਾਕਤ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ।" ਹੁਣ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੀਰਸ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਉਹੀ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਵਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬੇਹੱਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।