ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਥੋਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ?" ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਵਾਲ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਇਸ ਅਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਵਾਲ਼ੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਏਂ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਮਾ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਛੇਦ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲ਼ੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੈਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਰਾਮਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਵਾਲ਼ੀ ਬੜਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤਿਆ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਜੇਤ, ਅਪ੍ਰਤਿਹਤ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪੂਰਨ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਮਾਲਿਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੈਣੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਯੁੱਧ-ਵਿਰਤਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀਆਂ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਪਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ, ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।" ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾਲ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਮੁੜ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਥੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।" "ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਲਾਸ਼ ਹਲਕੀ, ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਤਿਨਕੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਥੇ, ਇਹ ਅੰਤਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" "ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤਰ ਬਾਰੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਤਰ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਤੀਰ ਛੱਡ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਛੇੜ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।" ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।