ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਤੰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵਲੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹਾਲ ਚੰਗੇ ਹਨ?" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਲੀ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵਲੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਜਾ," ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਦੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੰਡੁਭੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਲੀ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੋਗੇ?" ਲਕਸ਼ਮਣ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਲੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੋਗੇ?" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ—ਵਲੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਭੇਦਿਆ। ਜੇ ਰਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸੱਤ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਾਂਗਾ ਕਿ ਵਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਂਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਵਲੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਜੈ, ਅਦਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਡਰ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਭਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ, ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਝੁੰਡੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੀ ਨੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਦ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।" "ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਹੱਡੀ ਹਲਕੀ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪੱਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ।" "ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀਕ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਂ ਵਲੀ ਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" "ਇਹੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਵਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਫਰਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹੋ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਬਸ, ਹੋਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ।" ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ, ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।