ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਕਤ ਦੇ ਛਿਟੇ ਆ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਖੂਨ ਕੌਣ ਸੁੱਡ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਪਾਪੀ, ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਕਰ ਗਿਆ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਭੈਸ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਰਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਭੈਸ ਸੁੱਟੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਜੋ ਵਧੀਆ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿਆਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੱਤਿਆਂ, ਨਰਮ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ ਹੋ? ਸਭ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕੋਗੇ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਯਕੀਨ ਕਰੇਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਭੈਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤਿਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਜੇਤ, ਉੱਤਮ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।" "ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪੂਰਨ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਨਰ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।" "ਪਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ, ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।" ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾਲ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁੰਢਦੇ ਹਨ। ਮਹਾ-ਬਾਹੁ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਡੈਮਨ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਗੁਠੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਹ ਲਾਸ਼ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।" "ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਲਾਸ਼ ਸੁੱਕੀ, ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਦੇ, ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।