ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਕਤਰੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੁਸਟ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਬੇਲਗਾਮ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ?" ਇੰਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪਇਆ ਹੋਇਆ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਰੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਕਾਰੀ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਸ ਦੁਸਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ; ਪੱਤਿਆਂ, ਕੋਪਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ—ਅੱਜ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ। ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਮਹਾ-ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਅਤੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਇਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਧਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਮਾ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਂਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਰਾਮਾ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।" "ਉਸ ਅਜੇਤ, ਅਜੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਰਿਸ਼੍ਯਮੂਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਸਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਭਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹਨੂਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਮਿੱਤਰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਕਰੀਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸਟ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੁੱਧ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪ੍ਰਤੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ, ਸਾਹਸ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਹੀ ਸਬੂਤ ਹਨ; ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਜ਼ੋਰ।" ਇਹ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕੋ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਡੈਮਨ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਲਾਸ਼ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਮੁੜ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਅੱਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ, ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਦੇ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਇੰਝ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ!