ਜਦੋਂ ਡੰਡੁਭਿ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਲਹੂ ਦੇ ਕਤਰੇ ਜਦ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੂਰਖ, ਅਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ (ਡੰਡੁਭਿ) ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਡੰਡੁਭਿ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਨਰ ਲਈ ਦਾਖਲਾ ਮਨਾਂ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਰੁੱਖ ਸੁੱਟ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸ਼ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ, ਜੇਕਰ ਰਹਿ ਗਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਫਲ-ਮੂਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਜੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਦਿਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਲੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਡੰਡੁਭਿ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ?" ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਂਗਾ?" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਰੁੱਖ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਜੇ ਰਾਮ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ, "ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੈਯ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਜੈਯ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਡਰ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵੀਰਤਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ, ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹਨ; ਇਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।" ਇਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਪ ਨਾਲ ਡੰਡੁਭਿ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਡੈਮਨ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਸ਼ਰੀਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਸੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਸਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।