ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਡੂੰਡੁਭੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਚਾੜ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਬੰਦਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮਾਰਕਟ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਖੂਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮਤੰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾ ਡਿੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਖੂਨ ਦੇ ਛਿਟੇ ਉਥੇ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਕਿਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੂਰਖ, ਅਨਿਯੰਤਰਤ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੈ?" ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਈ ਵੇਖੀ। ਆਪਣੀ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਬੰਦਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਇੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਕੀਤਾ। ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਇਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਕੁਚਲ ਗਈ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਮੰਡਲੀ ਵੀ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ—ਜੇ ਕੋਈ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਤ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ, ਨੌਲਿਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ-ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ—ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਮੁਨੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੰਦਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?" ਸਾਰੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਵੀ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੰਦਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਸਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਮਾ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯੋਧਾ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕਰ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਨੂੰ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਜੇਤ, ਅਟੱਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੰਦਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।" "ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਯੋਗ੍ਯ ਦੋਸਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਨਰਸ਼ੇਰ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ।" "ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਵੀਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਦਿਸੀ ਨਹੀਂ।