ਜਦੋਂ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੌਮੀਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੱਗ ਦੇ ਪੀਠ 'ਤੇ ਆਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਿਤ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪੀਠ, ਜੋ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਚਮਚੇ ਅਤੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੱਗ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ। ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਮਾਰੀਆਚ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਆਏ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੀਠ ਉਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖੋ ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਅਸਤਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਖਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸੀ, ਗ਼ੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਰੀਆਚ ਦੇ ਚੇਰੇ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਆਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨਾ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਆਚ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਨੂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ।" "ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਬੇਰਹਮ, ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੱਗ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੂਨ 'ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਅਗਨਿਯਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਚੇਰੇ 'ਤੇ ਛੱਡਿਆ; ਸੁਬਾਹੂ ਲੰਘ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗਿਰਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਇਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਘੂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਨਕ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਿਕ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ, ਕੀਮਤੀ ਧਨੂਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ।" ਉਹ ਧਨੂਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧਨੂਸ਼, ਜੋ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। "ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਗੰਦਰਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਧਨੂਸ਼, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਨੂਸ਼ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਯੱਗ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ। "ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੂਸ਼, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਧਨੂਸ਼, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਅਤੇ ਅਗੁਰੂ ਦੀ ਧੂਣੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾਈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ੍ਰਮ ਤੋਂ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ—ਇੱਕ ਸੌ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਦੂਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਰਕਤ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਸ੍ਰਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ, ਜਿਹੜੇ ਹਰਿਆਲੀ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।