ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਲਈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ ਸਮਾਨ ਵੱਲੀ ਨੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ; ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਵੱਲੀ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਲੱਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੇਰੇ ਖੂਨ ਵਗਿਆ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਅਤੇ ਮਰੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੁਸਟ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਤ ਪਾਪੀ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਆਪਣੀ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੇ ਲਾਸ਼ ਸੁੱਟੀ ਸੀ: "ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਇਹ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ— ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ; ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਲਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ-ਕੰਦਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ— ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਵੱਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਲੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਵੱਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਸਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਲੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਸਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਲੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵੱਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਵੋਗੇ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਇੱਥੇ ਹਨ—ਵੱਲੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਮਾ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਛੇਦ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵੱਲੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੱਲੀ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸੇ ਭੈਂਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਲ ਰਾਮਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਵੱਲੀ ਇੱਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਤੁਸੀਂ। ਡਰ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਯੋਗਯ ਮਿੱਤਰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।